Szczęście w drobiazgach
Na rzemyku na szyi nosiła mały notesik z ołówkiem. Oparła się o umywalkę i napisała – mam piękne rzęsy. Uśmiechnęła się do siebie. Naprawdę miała piękne rzęsy. Ale nie to było najważniejsze. Najważniejsze było to, że potrafiła to zauważyć, co przynosiło jej prawdziwe szczęście, które czuła głęboko w sercu.
Jakiś czas temu jej terapeutka zauważyła, że jej umysł przykleja się do złych rzeczy, że jeżeli będzie mogła znaleźć jakąś niedogodność to uczepi się jej i tak będzie to pielęgnować do puki nie poczuje się naprawdę źle. Dostała zadanie, żeby założyć sobie notes. W którym będzie zapisywać drobne rzeczy, które sprawiają jej przyjemność.
Pamięta, że pierwszą rzeczą jaką zapisała było o smaku mocnej herbaty, którą piła w dworcowej poczekalni. Było jej wtedy zimno, chciało jej się spać i generalnie ciągnęło ją w zaułek poczucia samotności. I nagle przypomniała sobie o zadaniu i zastanowiła się co jest w tej sytuacji dobrego, poczuła ciepło rozlewające się po jej brzuchu i smak pysznej, gorzkiej herbaty. I to było to.
Fakt, że potrafiła to dostrzec stał się tak motywujący, że zaczęła wręcz poszukiwać tych okruchów przyjemności. Zapach wody kolońskiej mężczyzny, który jechał koło niej w autobusie, obiad w przydomowym bistro, czerwień bluzki, która idealnie pasowała do szminki, którą rano pociągnęła usta, gorąca kąpiel i czytanie rano w łóżku…. Od tamtego czasu minęło już wiele miesięcy.
Uświadomiła sobie, że zapisywanie takich chwil jest kluczem do zrozumienia własnego szczęścia. Zapisywała już kolejny notatnik. Po czwartym przestała je liczyć. To proste ćwiczenie pokazało jej jak się zatrzymać nad doczesnością, nad szczęściem tu i teraz, i coraz częściej łapała się na tym, że jest szczęśliwa. I wolna.
Wczoraj wieczorem usiadła na balkonie, głęboko odetchnęła i zadała sobie pytanie – czy jestem samotna czy wolna. Jestem szczęśliwa odpowiedziała sobie głośno.
